Środki trwałe

środki trwałe
Data: 2013-10-11 Kategoria: Księgowość Autor: Andrzej Lazarowicz
1 2 3 4 następne

Co to są środki trwałe

Pojęcie środków trwałych funkcjonuje zarówno w prawie podatkowym jak i bilansowym. W polskim ustawodawstwie można wyróżnić trzy akty prawne normujące istotę środków trwałych. Są to:

  1. ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości,
  2. ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych,
  3. ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z przepisami ustawy o PIT, środkami trwałymi są stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

  1. budowle,
  2. budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
  3. maszyny, urządzenia, środki transportu oraz inne przedmioty.

Ponadto przewidywany okres ich używania powinien być dłuższym niż rok. Muszą być także wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1 ustawy o PIT.

Z definicji tej wynika, że aby możliwe było dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, konieczne jest spełnienie następujących warunków:

  1. wartość składnika majątku przekracza 3 500 zł,
  2. składnik majątku musi być własnością dokonującego amortyzacji,
  3. składnik majątku musi być nabyty lub wytworzony we własnym zakresie,
  4. składnik majątku musi być kompletny i zdatny do użytku, ale w takim znaczeniu, w jakim będzie spełniał określoną funkcję w prowadzonej przez podatnika działalności.

Wartości niematerialne i prawne

W myśl art. 22b ust. 1 ustawy o PIT, wartościami niematerialnymi i prawnymi podlegającymi amortyzacji są nabyte i nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:

  1. spółdzielcze własnościowe prawa do lokalu mieszkalnego,
  2. spółdzielcze prawa do lokalu użytkowego,
  3. prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
  4. autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
  5. licencje,
  6. prawa do wynalazków, patentów, znaków towarowych, wzorów użytkowych, wzorów zdobniczych,
  7. wartość stanowiąca równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how),

    – o ile przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok, a równocześnie są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy licencyjnej (sub-licencyjnej), umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.

Ponadto art. 22b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje, że wartościami niematerialnymi i prawnymi podlegającymi amortyzacji jest również – i to niezależnie od przewidywanego okresu ich używania – wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w wyniku nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w drodze:

  1. kupna,
  2. przyjęcia do odpłatnego korzystania, a odpisów amortyzacyjnych, zgodnie z przepisami rozdziału 4a ustawy o PIT, dokonuje korzystający.

Jak ustalić wartość początkową środków trwałych?

Podatnik, aby mógł dokonywać odpisów amortyzacyjnych musi prowadzić ewidencję środków trwałych. W zależności od formy prowadzenia rachunkowości przez przedsiębiorcę można wyróżnić dwie ewidencje:

  1. księgi rachunkowe,
  2. podatkową księga przychodów i rozchodów.

W ewidencjach nie należy ujmować środków o wartości nieprzekraczającej 3 500 zł, a także budynków mieszkalnych, lokali mieszkalnych i własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego, których wartość początkowa jest ustalana w sposób uproszczony.

Przyjęty do używania środek trwały należy wycenić, tj. ustalić jego wartość  początkową stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych. Zdecydowana większość środków trwałych jest wyceniana w myśl prawa bilansowego i podatkowego stanowiącego, że wartość początkowa środków trwałych jest ustalana w:

  1. cenie nabycia – dla środków trwałych zakupionych w kraju i za granicą,
  2. koszcie wytworzenia – dla wytworzonych we własnym zakresie,
  3. wartości rynkowej – dla darowizny, chyba że z umowy wynika cena niższa niż wartość rynkowa,
  4. wartości wynikającej z wyceny nie wyższej niż cena rynkowa – dla środków trwałych otrzymanych w formie aportu, a także dla darowizny, jeżeli cena rynkowa nie jest możliwa do ustalenia lub jest nieadekwatna (zawyżona) w stosunku do rzeczywistej wartości środka trwałego.
1 2 3 4 następne
Data: 2013-10-11 Kategoria: Księgowość
Polecamy:
Firma
Księgowość
Podatki
Ubezpieczenia
Finanse
Prawo pracy
Prawo